Het Duitse leger van de Tweede Wereldoorlog, ook wel bekend als de Wehrmacht, was een van de machtigste strijdkrachten in de geschiedenis. Het opperbevel van het leger van Hitler was verantwoordelijk voor de algemene strategie en richting van de Wehrmacht tijdens de oorlog. Het opperbevel bestond uit een complex netwerk van militairen die rechtstreeks onder Hitler zelf vielen. In deze blogpost onderzoeken we de verschillende rollen van het opperbevel, hun beslissingen en strategieën, en de impact van hun acties op de oorlog. Door het opperbevel te onderzoeken, kunnen we beter begrijpen hoe Hitler en de Wehrmacht hun oorlogsplannen op zo’n grote schaal konden uitvoeren. We zullen ook kijken naar hoe het opperbevel was georganiseerd en functioneerde, evenals naar de persoonlijkheden en motieven van zijn leden. Uiteindelijk kunnen we, door het opperbevel van Hitlers leger te bestuderen, beter begrijpen hoe een van de machtigste krachten in de geschiedenis in staat was…

Het opperbevel van Hitlers leger was ontworpen om militaire operaties effectief te berekenen en uit te voeren. Aan de top van de hiërarchie stond Adolf Hitler, de opperbevelhebber van de Wehrmacht, die verantwoordelijk was voor het nemen van alle belangrijke beslissingen met betrekking tot operaties. De volgende in de rij waren de legergroepcommandanten, belast met het toezicht op de operationele leiding van hun respectievelijke legers. Onder de bevelhebbers van de legergroep stonden de veldmaarschalken, die optraden als bevelhebbers van het Duitse leger. De veldmaarschalken waren verantwoordelijk voor het leiden van de operaties van hun troepen, samen met de coördinatie met de andere takken van de Wehrmacht. Tot slot was de Generale Staf verantwoordelijk voor de noodzakelijke logistieke en administratieve ondersteuning van het opperbevel.

Het hoogste bevel in het leger van Hitler was het Oberkommando der Wehrmacht (OKW), dat onder leiding stond van opperbevelhebber Adolf Hitler. Het OKW was verantwoordelijk voor de algemene strategie en richting van het leger en zorgde ervoor dat de bevelen van Hitler werden uitgevoerd.

Het volgende commandoniveau was het Oberkommando des Heeres (OKH), dat verantwoordelijk was voor de dagelijkse operationele leiding van het leger. Dit omvatte de inzet van troepen, materieel en andere middelen. Daarnaast was het OKH verantwoordelijk voor de tactische planning en coördinatie van gevechtsoperaties op de grond.

Het laagste commandoniveau ten slotte was het Divisiecommando, dat verantwoordelijk was voor de tactische uitvoering van orders en plannen, evenals de inzet van militairen en materieel binnen een individuele divisie. Dit omvatte het plannen en uitvoeren van veldslagen, evenals ervoor zorgen dat troepen voldoende werden bevoorraad en uitgerust.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het opperbevel van Hitlers leger een belangrijke drijvende kracht achter militaire operaties. Onder leiding van Generaloberst Walther von Brauchitsch en later Generaloberst Franz Halder was het opperbevel verantwoordelijk voor de strategische aansturing van het Duitse leger. Het opperbevel had ook grote invloed op de tactische operaties van het leger: het besliste over de structuur en samenstelling van de legerdivisies, keurde de strijdplannen goed en besliste welke delen van het front versterkt moesten worden. De beslissingen van het opperbevel waren cruciaal voor het verloop en de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog.

Kortom, het opperbevel van Hitler was een integraal onderdeel van het naziregime en stelde het in staat zo lang aan de macht te blijven. Zonder hen zou het Derde Rijk veel zwakker zijn geweest en zijn greep op Europa niet hebben kunnen behouden. Ondanks hun gruwelijke daden is het belangrijk om te onthouden dat deze groep mannen, uiteindelijk verantwoording verschuldigd aan Hitler, verantwoordelijk was voor enkele van de meest gruwelijke oorlogsmisdaden in de geschiedenis.